تاريخ : چهارشنبه ٢٥ آذر ۱۳۸۸ | ٩:۳۱ ‎ب.ظ | نویسنده : شهاب بهمنی

اتاق سفید هم با تمام یک رنگیش میتونه سیاه سیاه باشه...

تقصیر خودم هست که فکر میکردم خیلی چیزها درون تو پیدا میشه

از تو...با تو...در تو...

من هیچ وقت نخواستم کسی تاریکی های من رو ببینه...

من هیچوقت نخواستم باشم...هیچوقت...

پر شدم از همین هیچوقت ها..

من هیچوقت بهترین...

تنها ترین...

شادترین...

این بار باید برم اونطرف ریل...و همه ی شما این طرف

من جا بمونم...

حتما باید جایی کسی جا بمونه

قطار از بین من و شما ها رد میشه بعد من محو میشوم

تمام بازمانده ها بیخیال سوار قطار میشوند.

عادت نکرده ام

عادت نمیکنم

عادت میکنید



  • جوان
  • قالب وبلاگ
  • کارت شارژ همراه اول